MISSIE

Studio 52nd biedt jonge mensen een podium en een publiek tegen de verharding en de verwijdering.

VISIE

De samenleving verhardt. Een groeiende groep mensen is niet meer bereid om naar elkaar te luisteren. Ze hebben geen ruimte én tijd meer om te luisteren naar de ander, te kijken en te voelen wie zij of hij is. Daar komt bij dat het erop lijkt dat er ook steeds minder begrip is voor mensen met andere overtuigingen. Dat moet anders, want het risico is levensgroot dat zo steeds meer groepen in de samenleving aan de zijlijn komen te staan. Met alle gevolgen van dien. Want wie niet – meer – mag meepraten en meedoen, wie niet meer gezien of gehoord wordt, raakt geïsoleerd en gefrustreerd.

Onze voorstellingen nodigen mensen uit om in gesprek te gaan met juist die jongeren. Ons theater gaat over onderwerpen die als lastig worden gezien. Door volwassenen, door jongeren en vaak zelfs ook door de jongeren met wie we samenwerken.

Naar ons idee kun je pas iets zeggen over de overtuiging van een ander als je weet wat haar of zijn drijfveren zijn. Als je vragen hebt gesteld en hebt geluisterd naar de antwoorden. Als je die begrijpt, krijg je meer begrip. Wat overigens niet wil zeggen dat je het met de ander eens moet zijn.

Wij verbinden waar verwijdering dreigt; we verklaren waar onbegrip dreigt en ontroeren waar verharding dreigt. We nemen ons publiek mee in de verhalen en de leefwereld van de jongeren; van de stillen en de schreeuwers. Dat publiek zijn de jonge mensen zelf, maar ook de bepalers en beslissers over jongeren. Dankzij onze voorstellingen komen zij meer op gelijke voet met jonge mensen die we een podium bieden. Iedereen is dan gelijkwaardig. Niets meer en niets minder.

Met onze voorstellingen drukken we even op de pauzeknop. We geven de stillen het woord en de schreeuwers de kans om duidelijk te maken waarom ze zo schreeuwen. Het publiek luistert. Echt. Zonder interrupties, zonder onderbrekingen, zonder tegenwerpingen. En dan? Dan komt het gesprek op gang.